Voorbeeldfunctie

alfred birney Keuzes maken. Wat je al niet moet aanhoren. Van politici, voetbaltrainers, chirurgen, artiesten en zelfs van geboefte. ‘Het was hij of ik, dus ik hakte zijn kop er maar af. Men moet keuzes maken, is het niet, edelachtbare?’ Ik verwonder me al jarenlang over het gemak waarmee mensen roepen dat men ‘nou eenmaal keuzes dient te maken’. Alsof er vrijwel geen hond meer gelooft dat keuzes voornamelijk een illusie zijn. Mij dunkt klooit de mens maar wat aan, afhankelijk van wat het leven heeft gebracht en nu van hem of haar eist. Thans krijgt het zinnetje gezelschap van: ‘Je moet toch een voorbeeldfunctie vervullen.’ Verplicht nummer bijna: je moet immers een partij representeren. Keuzes? Onlangs kreeg een Afro-Amerikaanse acteur een prijs door zijn strot geduwd vanwege zijn ‘voorbeeldfunctie’. Bedoelt men als voorbeeld Hollywood en dat de functie van het na-apen van Tarzan uit Stardom Jungle ligt in onderwerping aan een wereldwijd Amerikaans dictaat? De nieuwe ster van de Christen-Democraten hier te lande begon ook al over voorbeeldfuncties te balken in het Topsportcentrum Rotterdam of all centra. Hij wees op een paar Nederlandse schaatsers die een ‘geweldige voorbeeldfunctie’ vervullen. Doorzichtig als ijs, die man. Beledigt de topsport. Hij wil hele andere records breken en noemt dat inhoudelijk politiek bedrijven. Jaloers op een zekere dictatoriale tegenstrever die met alleen al zijn kale kop bij een enorme kudde stemvee een ‘geweldige voorbeeldfunctie’ vervult. Maar hij heeft nog wel tijd om een tondeuse aan te schaffen voor zijn landelijke verkiezingsshow.

Haagsche Courant, vrijdag 1 maart 2002