Van den Thai ende meerval

alfred birney Afgelopen avond at ik voor het eerst in mijn leven Afrikaanse meerval. Deze grote, uiterst belangwekkende historische gebeurtenis, die in geen literatuurgeschiedenis onvermeld mag blijven, vond plaats in een Thais restaurant ergens aan de Laan van Meerdervoort te Den Haag, nog altijd de langste laan van West-Europa. De vormgeefster van mijn nieuwste boek had eventjes geaarzeld toen ze met de menukaart in haar handen haar favoriete gerecht wilde aanwijzen. “Ja, eh, meerval,” zei ze, “maar daar houd je zeker niet van, hè?” Ze was er vanuit gegaan dat ik deze vissoort niet at omdat de meerval een rol speelt in een paar van mijn boeken en zelfs een hoofdrol in De onschuld van een vis. Maar ik bleek integendeel juist zo nieuwsgierig naar de smaak van die vis na alle wilde verhalen over Hollandse kwekers die bijna slapend rijk worden van de eenvoudige kweek van deze vis, die voor 90 tot 95 procent wordt uitgevoerd naar Duitsland en Frankrijk, waar men, anders dan hier in Holland (wat de boer niet kent dat eet men niet) de vis wel kan waarderen. De meervalsoorten die in mijn boeken een rol spelen zijn: de Amerikaanse dwergmeerval (Ictalurus nebulosus) in Tamara’s lunapark; de Europese meerval (Silurus glanis) in Sonatine voor zes vrouwen en de Synodontis angelicus (geen Nederlandse naam voor deze schoonheid, ik zou zeggen: de Dansende Engel) in De onschuld van een vis. Deze opsomming is onvolledig, in elk geval beschreef ik nooit de algemene Afrikaanse meerval (Clarias gariepinus), omdat ik die vis niet mooi vind. Hij smaakte zoals men zijn smaak in het algemeen omschrijft: weinig naar vis, nogal stevig, bijna als vlees. De Thaise kok had er een sausje overheen gemikt met iets te veel anijs naar mijn dunken, al was mijn vormgeefster de mening toegedaan dat die anijssmaak dat overheersende karakter wel diende te hebben. De meerval werd geserveerd als filet, helaas, ik heb liever vis met kop, staart en graat, zoals in Amerika, waar je echt catfish kunt schransen. Mijn boek op komst gaat overigens niet over vis. Wél over water. Er figureert een dier in: de otter. Daartegen legt elk mens het af in een wedstrijdje vis eten.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog