Uit mijn boekenkast

alfred birney Ik heb nog altijd mijn boekenkast niet opgeruimd. Nog altijd = een jaar of 8. Wél heb ik een speciale plank voor vertaalde Japanse en Chinese literatuur. De schrijvers zijn wel door elkaar gehusseld, klassiek en modern. Ook immigrantenkinderen zitten erbij. Eén van hen heet Yoji Yamaguchi. Hij was volgens de flaptekst van uitgeverij Van Gennep (1996) redacteur bij de befaamde uitgeverij Hartcourt Brace. Hij is in 1963 geboren en voor de rest weet ik weinig van hem. Te oordelen naar de informatie die op het internet te vinden is (oppassen op naamgenoten hier, één van hen is bokser) is het bij die ene roman gebleven: Face of a Stranger (1995). Yoji Yamaguchi schreef nog een gids voor Japans-Amerikaanse genealogen en lijkt voornamelijk zijn kost te verdienen als editor, een beroep dat in Nederland nooit echt van de grond is gekomen.

Ik las de afgelopen week de Nederlandse vertaling Het gezicht van de foto. Het boek beviel me aanvankelijk zeer, maar gaandeweg begon de tragikomische toon me tegen te staan. Het aantal personen begon ook wel erg in de richting van een minder gewenst aantal uit een 19e eeuwse Russische roman te gaan. Het boek is het relaas van Japanse immigranten die aan het begin van de twintigste eeuw proberen een bestaan op te bouwen in Californië. Jongens vinden met enig geluk werk als huissloof bij oude wijven, meisjes worden zonder enig geluk onder valse beloften naar Amerika gelokt, want hun schip is de haven nog niet uit of ze zijn tot hoer gedegradeerd. De plaats van handeling in Californië is China Alley, een vieze wijk die al lang verlaten is door de Chinezen en zo troosteloos is dat geen Japanse immigrant zich geroepen voelt de naam te veranderen. Hier vindt een soap plaats tussen hoeren en de Japanse maffia.

Yoji Yamaguchi maakt van mannen suffe klunzen en van vrouwen intelligente opperwezens, geheel naar de trend van de jaren negentig maar wel wat ongeloofwaardig rond 1900. De enige interessante zin in het hele boek klinkt in een discussie tussen twee oudere Japanse immigranten, waarbij de ene zich afvraagt wat ‘innerlijke assimilatie’ in godsnaam is. Waarop de ander zegt: ‘De opvatting dat we ons niet alleen als Amerikanen moeten gedragen, maar ook hun manier van denken moeten overnemen.’ Dit, althans voor mij, uiterst belangrijke motief komt aldus zeer terloops ter sprake en sterft dan weer snel onder een melige ontwikkeling die Yoji Yamaguchi beter in een filmscript had kunnen stoppen. Dat krijg je ervan als redacteuren gaan schrijven.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog