Terug naar af

alfred birney De leden van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde hebben zich over een enquête gebogen en Multatuli tot onze belangrijkste schrijver uitgeroepen. Moet dat revolutionair heten of zo? Die vervelende zanik heet al heel lang onze belangrijkste schrijver te zijn, boven Vondel, Slauerhoff, Claus en zo meer. Bijzonder veel animo voor de enquête was er trouwens niet. Van de 1500 verspreide formulieren kwamen er maar 300 terug. De Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren geeft nogal koddige uitkomsten te zien. Couperus staat hoog genoteerd op de vijfde plaats maar neemt diezelfde plaats ook in op de lijst van ten onrechte vergeten auteurs, samen met schrijvers die inmiddels zo oubollig en onzinnig zijn geworden dat ze voorgoed de prullenbak in kunnen. De enige interessante relatieve nieuwkomer is Maria Dermoût op de honderdste plaats. Daar gaat dan een pan vol spruitjesauteurs aan vooraf. De lijst toont geen enkele schrijver met een onmiskenbare gemengdculturele afkomst. Vincent Mahieu, meester van de Indische letteren, schijnen onze suffe beroepslezertjes niet eens te kennen. Idem Edgar Caïro, die in een eigen literaire mengtaal de Surinaamse cultuur verbeeldde. Twee jaar geleden riep iedereen dat de Nederlandse literatuur allang niet meer bestaat en vol kruisbestuiving zit met andere culturen. Aangezien onze schriftgeleerden een eeuw achter lopen en vandaar ook nog terug naar af willen, adviseren ze boerenkoolboeken als de Camera Obscura vooral niet te vergeten. Nou, veel leesplezier dan maar.

Haagsche Courant, woensdag 26 juni 2002