Ich bin ein Doitser

alfred birney Sinds de moord op Theo van Gogh heb ik al honderd keer moeten lezen dat ‘de multiculturele samenleving op een mislukking is uitgedraaid.’ Zo lijkt het alsof er ooit plannen zijn gemaakt een multiculturele samenleving te scheppen. Ik kan me niet herinneren dat enig Europees land zich ooit als immigratieland heeft geprofileerd, zoals de USA of Australië dat ooit deden. Zeggen dat ‘de multiculturele samenleving op een mislukking is uitgedraaid’ klinkt als: ‘wij hebben ons best gedaan, maar jullie hebben er een zootje van gemaakt.’

Nou ben ik als columnist maar even niet zo dom om dat tegen te spreken, want straks is mijn brievenbus te klein. Maar ik kan natuurlijk wel voor mezelf spreken, dat schijnt momenteel nog wel te kunnen. Kijk: als de Duitse minister van Binnenlandse Zaken roept dat alle Turken die al lang in Duitsland wonen of er zijn opgegroeid zichzelf voortaan ‘Duitser’ moeten noemen, dan beginnen mijn hersenen te knarsen. En anders doet mijn geheugen mij wel in schateren uitbarsten.

Ik ben zelf een halve eeuw terug in Den Haag geboren. Met een Engelse achternaam en een Aziatisch uiterlijk. Hoe dat allemaal mogelijk was zal ik maar even achterwege laten, want voor die geschiedenis is zelfs de zaterdageditie van de Haagsche Courant nog te klein. Maar goed, mijn naam is Alfred Alexander Birney. Aangenaam.

‘Aangenaam, Mister Beurnie. Waar komt u vandaan?’

‘Uit Nederland.’

‘Ja, nee, ik bedoel waar u vandaan komt.’

‘Uit Ne-der-land. Ich bin ein eh… Holländer, ich meine: Niederländer.’

‘O, maar daar ziet u niet naar uit.’

Volgt een beknopte geschiedenisles van mijn kant, al duizend keer door mij herhaald, waar ook ter wereld. Ik kan nergens maar dan ook nergens zonder meer zeggen dat ik een Nederlander ben. Ik word namelijk beoordeeld op mijn kop. Als ik zeg dat mijn vader uit Nederlands-Indië afkomstig is, dan heb ik het over een kolonie die niet meer bestaat. Nou, daar wordt dan meteen Indonesië van gemaakt. En dan zegt de ander: ‘O, dus u bent Indonesisch.’

Ik kan nog wel een kwart eeuw doorgaan met dat geschiedenislesje van me, maar het blijft toch water naar de zee dragen. Zodra ik over de grens ben, noem ik mezelf ‘Eurasian’. Dan weten ze het ongeveer wel. Daar kom ik tegenwoordig het makkelijkst mee weg. Maar niet met ‘Nederlander’. Dat geloven ze alleen in Den Haag, de ‘weduwe van Indië’, die overigens ook haar beste tijd al heeft gehad.

Nou, ziet u die Turken uit Berlijn al aan de grens van Timbuktu zeggen dat zij ‘Doitser’ zijn? Ja? Nee, hè? Doitser! Die worden toch uitgelachen daar, joh. En in München ook.

Haagsche Courant, vrijdag 26 november 2004

Camera’s (1)

alfred birney George Orwells verdaagde visoen op de voorpagina van de Haagsche Courant afgelopen dinsdag: een muur van beeldschermen bij Politie Haaglanden. Multiple straatbeeld van Den Haag, door 270 camera’s verzonden, en wij mogen tegen de achterhoofden van de beroepsvoyeurs aankijken. (Ga ik zo even wat aan doen.) Is het leven te beveiligen? Ik dacht het niet. Terwijl jij op het CS in de loop van een pistool kijkt, is voyeur numero 1 net even naar de wc en zit voyeur numero 2 met zijn vriendinnetje te sms-en. Voyeur numero 3 roept uit: ‘Hé, daar wordt er eentje voor zijn kop geschoten! Net echt!’ Tegen de tijd dat hun kornuiten op hun mountainbikes ter plekke zijn valt de camera toevallig uit, want laatkomers schaden het imago van de politie. Men bewaart de videobeelden ‘in elk geval een week’. Kan het vager? De moord op u, slachtoffer ener zot, kan je familie straks op een cd-tje krijgen tegen een nog vast te stellen vergoeding. Zo verdient de politie zichzelf terug, mits ze het eigentijds aanpakken natuurlijk. Ik bedoel: wie lult er nou nog over recht op privacy, geen hond toch? Dat woord is verbazingwekkend afwezig in het artikel dat de foto vergezelt (let op: de foto vergezelt dus niet het artikel). Past niet bij de sappige terzijde over de mooie blondine die de eerste dagen door de agenten werd begluurd. Onze beroepsvoyeurs bleken zich gelukkig snel te vervelen en zijn spoedig weer ‘aan het werk’ gegaan. Wát nou werk? Beetje zitten gluren. Noemen ze werk! Klagen wat over notoir gespuis, maar oppakken en eh… eh… ophangen… ho maar! Ja hoor eens hier, ik verkondig ook maar even de mening van boeren, burgers en buitenlui, want die willen wel weer terug naar de galg, de schandpaal, het kielhalen en wat er allemaal niet meer voor onzaligs de revue passeerde de voorbije eeuwen. Reality TV! Seks, jaloezie, moord, roof en welzijn! Veelbelovend, die 270 camera’s om incidenten te voorkomen, misdrijven te signaleren en opsporing te vereenvoudigen. Draaiboek overbodig. Nou, je zal vandaag per ongeluk die moordenaar van morgen toch een vuurtje geven. Dan ben je mooi verdacht, niet dan? Trouwens: één moord in de hoerenbuurt en die camera’s hangen daar ook. Zin in koffiedik? Ja? Nou, een politieagent die een oogje op u heeft belt op zekere dag bij u aan en vertelt u dat hij het bewijs in een cd-tje bij zich draagt dat uw man regelmatig de Geleenstraat frequenteert. U laat zich troosten en beleeft een wilde middag met de agent. Maar die man van u is ook niet gek met die verstopte webcam in de boekenkast tegenover de sofa. Verslagen laat hij zijn hoofd achter zijn beeldscherm zakken, maar wordt opgebeurd met een lekkere beurt van zijn secretaresse. Een collega van de agent in de voyeurcentrale zoemt in en denkt: wow, wat een lekker wijf! En ziet niet hoe op een ander beeldscherm een oude vrouw aan het Spui wordt beroofd. Privacy is arbitrair, weet u.

Haagsche Courant, vrijdag 1 augustus 2003

ID

alfred birney Oef, de wekker gaat. Tijd voor een column. Even kijken. Saddam Hoessein? Mwah, exit. Saeed al-Sahaf? Hm, niet leuk meer. Wordt door velen voor dood gehouden. Of hij zit al in Hollywood, kan ook. Balkenende dan maar, die niets anders doet dan door manden vallen? Geen eer aan te behalen, volstrekt oninteressante man. Eerst maar eens even die Marokkaanse jongens voor mijn huis wegjagen. Die knallen al urenlang hun voetbal tegen de zijmuur, ik vind het nu wel genoeg, ik wil schrijven. Ze laten zich niet zomaar wegjagen, vragen om uitstel, wat hopelijk geen dagelijks ritueel wordt, anders moet ik ze in elkaar gaan slaan, wat best wel zielig voor ze zou zijn. Een vriendje van hun die voorbij komt fietsen roept: ‘Marokkanen, hè?’ ‘Ja,’ roep ik: ‘***-Marokkanen!’ Ze lachen, ha ha, ze hebben een etiket, een identiteit, een ID. Vraag: draait de wereld om seks, geld of macht? Wat zegt u? Goed: draait seks dan om identiteit? Draait geld om identiteit? Draait macht om identiteit? Draait alles soms om identiteit? Volstaat een paspoort straks nog voor een vakantievluchtje naar Griekenland? Weet u eigenlijk wel wie u bent? Hoeveel ID-kaarten bezit u? Draagt u een ID-plaatje? Overigens benieuwd naar uw dubbelganger? Bent u soms bang voor identiteitsverlies? Is biseksualiteit een enkelvoudige of dubbele identiteit? Als die 50-miljoen baby’s die jaarlijks niet worden aangegeven geen identiteit hebben, kan er dan in geval van moord op personen uit die groep wel een procesgang volgen? Weet u waar US PATENT 5,629,678 voor staat? Kunt u het woordje identiteit tienmaal achtereen snel en foutloos typen? (Ik niet). Bent u gesteld op uw vrijheid? Zo ja, draait uw vrijheid dan om uw itenditied (Zie je wel)? Kan uw identiteit bestaan zonder wat anderen van u denken en weten? Is identiteit een illusie? Is illusie een collectieve identiteit? Weet u dat de een of andere zot aan deze vragen een roman-in-startpagina heeft gewijd? Nieuw genre! Titel: http://identiteit.pagina.nl/, oproepbaar met een klik van uw muis. Het is één pagina zo’n 300 verborgen pagina’s. Die kunt u doorzappen zoals Julio Cortázars hinkelspel, maar ook van boven naar onderen en van links naar rechts lezen. Als u het cyberboek uit heeft en nog altijd denkt te weten wat identiteit is, dan bent u briljant. Mocht u de mens iets in de plaats van een identiteit kunnen geven, dan mag u zich een genie noemen. Maar wie is zo gek een genie te willen zijn? En wie is die zot eigenlijk achter die internetpagina? Pardon, heeft u geen pc en internet? Wees blij! Geen internetstress! Hoewel… naar Ajax kijken kan ook bloeddrukverstorend werken. Die ***-Italianen maken in de laatste minuut 3-2. Shit, komt door die Koeman, die het bestaat om Van der Meyden, de kwelgeest van de Italianen, te wisselen voor een verdediger. Wat een wandaad. Dat krijg je met die ex-verdedigers die trainer worden. Die zijn identiteitgebonden.

Haagsche Courant, vrijdag 25 april 2003

Gods Prullenbak

alfred birney Weer eentje dood, iedereen gaat maar dood, je wordt er doodziek van, elke week is het prijs, het lijkt wel alsof ze geen zin hebben in alweer zo’n neplente zonder zon en hoop. Niet dat ik een rouwkaart ontving, de dood valt tegenwoordig per e-mail in het postvak, met de virusmeldingen, spam en funny mail. De dood van een Indische jongen is behalve de dood van een individu ook een knaag aan de Indische gemeenschap, die gedoemd is uit te sterven. Of ik dat treurig moet vinden weet ik niet, de Indische geschiedenis is niet bijster vrolijk. Achterlijk van de CPNB om nooit eens een Indische auteur uit te nodigen het boekenweekgeschenk te schrijven. Theodor Holman lijkt me wel geinig. Die schrijft zo’n boekenweekgeschenkje in een weekend in de etalage van de Bijenkorf, als het moet met de camera’s op zich gericht. De literatuur is onderhand wel toe aan een gimmick, als je het reilen en zeilen van de CPNB in ogenschouw neemt. In 1992 stond de boekenweek in het teken van Nederlands-Indië. Kregen we een geschenkje over weerborstels van een Brabander. In 2001 luidde het thema: tussen twee culturen. Kregen we een uit het Engels vertaalde folder van een ex-vogelvrije megasellerauteur, zonder weerborstels maar met baard. Uit protest begon ik een multiculturele internetsite. Wie deden er mee? Indo’s, Molukkers en Surinamers. Geen Irakees, Turk, Marokkaan of Iraniër te bekennen. Wel later schijnheilig e-mailen dat ze de weekreportages prachtig vonden. Maar meedoen? Ho maar! Te druk met pr-geslijm met de CPNB-maffia, die hen eerder zo hard liet vallen, in plaats van die club de vernieling in schrijven. Maar ja, een pen is geen raket, hè? En die lui van de CPNB lezen toch niet, hebben ze geen tijd voor. Ze volgen de toptien en dat is het. Vandaar die afgezaagde boekenweekthemaatjes. Dit jaar dus: de dood. Met een verbluffende diepzinnigheid stoppen ze er ook het leven in. De grote drie thema’s uit de literatuur, dames en heren: liefde, God en de dood. Kan een deur wijder worden opengetrapt? Als ze nou eens voor een ander perspectief hadden gekozen, okay. Maar dan zetten ze er weer zo’n provinciaaltje op. De CPNB en het koor der recensenten, journalisten en overige medialui kraaiden twee jaar terug nog: ‘De Nederlandse literatuur bestaat niet meer, is allang multicultureel geworden!’ Intussen werden tientallen multiculturele Nederlandstalige schrijvers gestraft omdat ze hadden vergeten in het Engels te schrijven. Cult-uitgeverij Vassallucci haalde nog een jochie van de schoolbanken om hem een roman te laten bakken waarmee ook hij een fatwa over zich heen zou krijgen. Kan het dommer? Je moet nu echt voor je kop geschoten worden als je zo nodig die boekentoptien in wilt. Dan ben je beroemd. En dood. Ongevraagd dan, hè? Mocht de CPNB ooit zelf de moord stikken, dan zijn we nog niet verlost van de CPGP: de Collectieve Propaganda van Gods Prullenbak. Wat dát is? Windows heeft er in elk geval een icoontje voor… Click! Weet u zeker dat u de rouwfolder naar de prullenbak wilt verplaatsen? Ja / Nee.

Haagsche Courant, vrijdag 14 maart 2003

Alias ‘Gunsalvo’

alfred birney Ja, over de doden niets dan goeds. Uitgezonderd zekere personen, anders kunnen we geen geschiedenis schrijven. Gonsalves begon zijn loopbaan ooit als bestuursambtenaar in Nederlands Nieuw-Guinea en eindigde die als adviseur van de LPF. Een jaar of acht geleden publiceerde Vrij Nederland een document rond de ‘pacificatie’ in Nieuw-Guinea onder Gunsalvo eind jaren vijftig. De NRC vond dat later maar smakeloos. De man was er destijds al stevig over aan de tand gevoeld, had eerherstel gekregen, waarom nog langer zeuren? Nou, rond moord en mishandeling kent ons land niet alleen verjaring, maar ook een doofpotcultuur en die wil weleens wankelen. Eventjes. Want men wist zo gauw geen betere procureur-generaal te vinden die als een afgerichte tjelleng naar drugsbaronnen knorde en tegelijk Molukkers in de smiezen hield, veurwaer geen sinecure heren! Dat de overijverige ambtenaar ooit vanuit een hinderlaag Papoea’s in de rug neerknalde of ze persoonlijk aan een heuse marteling onderwierp waren details, geen rechtsgang waard, het ging maar om ‘inboorlingen’. Gonsalves heeft zijn herinneringen, beter gezegd getuigenissen, nog gepubliceerd, wellicht als zalf voor zijn geschonden imago. Soit. Maar wat moest hij als gepensioneerde nou opeens als adviseur van de LPF na de dood van Pim Fortuyn? Zou Nawijn het idee van herinvoering van de doodstraf misschien via die ouwe driftkop aan de borreltafel influisterd hebben gekregen? Te laat, maar zo’n Gonsalves had hem stellig nog kunnen leren hoe men zich de schandpaal weer uitdraait.

Haagsche Courant, maandag 9 december 2002

Doodstraf

alfred birney Een Turkse sigarenboer bekijkt peinzend een Griekse euro die je hem hebt overhandigd. Hij vraagt zich af of die Grieken soms bij Europese Unie horen. Je antwoordt bevestigend en zegt dat Turkije ook tot de Unie kan toetreden. Als het de doodstraf afschaft. De sigarenboer zegt dat dat een smoes is van de EU-landen, dat er hele andere dingen achter zitten. Nou, wat dan? Meneer, ze willen ons niet vanwege ons geloof.

Wanneer later het bericht komt dat Turkije de doodstraf wil afschaffen, schudt de sigarenboer het hoofd. Er zullen altijd mensen zijn die beter doodgemaakt kunnen worden. In mime snijdt hij zijn eigen strot door. Een Hollander hoort het aan en valt hem bij. Hij zou de euro willen afschaffen en de doodstraf willen invoeren. De eerste die aan de galg mag bengelen is de verdachte van de moord op Pim Fortuyn. Een tweede kan hij nog niet bedenken.

De Turkse sigarenboer vraagt hem of er meer Nederlanders zijn die voor de doodstraf zijn.

Ja, wat dacht je? Meer dan de helft van de Nederlanders!

Maar waarom bestaat hier dan niet de doodstraf?

Ik meng me in het gesprek en zeg dat dat komt doordat de Nederlanders geen multiculturele samenleving willen. Wilden ze dat wel, dan konden we naast nieuwe feestdagen ook exotische doodstraffen invoeren. Wat dacht u van het voederen van rapaille aan krokodillen als alternatief voor de galg? Locatie: Hofvijver. Tribunes onder het geboomte. Het water moet wel verwarmd. Anders gaan dood ja, dese boeaja’s uit Indonesia!

Ze kijken me na alsof ze me de guillotine zouden toewensen.

Haagsche Courant, vrijdag 20 september 2002

Zwijgplicht

alfred birney Je kunt zeggen wat je wilt, maar dat LPF weet wél steeds de voorpagina te halen. Nou doe ik dat zelf ook, het verdient alleen wat minder. Dit terzijde. Na Nawijn is het ditmaal de beurt aan ene Schonewille, die voor de duidelijkheid zegt te spreken namens de Tweede-Kamerfractie van de LPF. Die wil gaarne het zwijgrecht van een verdachte afschaffen. Toevállig hoor, het gaat echt niet om wraak op de verdachte van de moord op Pim Fortuyn. Het gaat om een ‘signaal’, want Schonewille wil uiteraard het schone. Nou wordt er veel afgeschaft. En er komt dubbel zoveel voor in de plaats. De wereld veringewikkelt zich, om zo te zeggen. Wellicht krijgt de LPF het voor elkaar een signaalwet in te voeren, waarop men zich kan beroepen. Schonewille herinnert eraan dat het zwijgrecht ooit is ingevoerd om martelingen tegen te gaan. Aangezien je daar tegenwoordig niet meer bang voor hoeft te zijn, kun je best meewerken aan een ongestoorde procesgang. Wij slaan u niet, wees blij, dus spreek op! Zwijgen is schuld bekennen! Zo ongeveer is de redeneertrant van het nieuwe intellect dat de Tweede Kamer bevolkt. Maar wie zwijgers straft, komt niets te weten… Pim Fortuyn was een intelligente man, compleet met kortsluitingen die bijzondere persoonlijkheden vaak kenmerken. Hij gaf de kiezer het advies mee om, mocht hij er niet meer zijn, vooral niet te stemmen op de LPF. Beter zou zijn VVD of CDA en désnoods PvdA. Alles beter dan de LPF. Had Fortuyn nog geleefd, dan zou hij die discipelen van hem ongetwijfeld een zwijgplicht hebben opgelegd.

Haagsche Courant, woensdag 28 augustus 2002

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Columns Getagged

Antirookhysterie

alfred birney Zo’n antirookbeleid van een minister van volksgezondheid, is dat nou serieus bedoeld of koketteert de man met het Amerikaans Virginiasyndroom? Zijn voorgangster Borst, met dat rokershoestje, deed dat ook, dus waarom Bomhoff niet, je moet toch wát. Nou is dat LPF altijd al een bron van misdemonisering geweest, dus het is een kwestie van wachten op het eerste vonnis tegen een roker wegens milieuvervuiling tijdens een popfestival omgeven met ijverige smokewatchers, die worden betaald uit de torenhoge accijnzen op de tabak. “De tabaksproblematiek is bezig zich te ontwikkelen tot de grootste epidemie die de mensheid ooit over zichzelf heeft afgeroepen”, schrijft de LPF-minister in slecht klassiek proza aan de SP-fractie, waar heel pikant de antirookhysterie wordt ingezet om het bedrijfsleven te zieken. Wat is de “tabaksproblematiek” eigenlijk? Bedoelt Bomhoff het “tabaksgebruik”? Sinds wanneer is dat een epidemie? Geeft roken virussen? Dan brengt autorijden de pest, vliegen AIDS en massale bosverbranding tbc. Je ziet het: zodra je dat geraaskal van zo’n man serieus neemt, begin je zelf onzin uit te slaan. Gelukkig is de toevalsminister niet zozeer bezig met de volksgezondheid als wel met het “herstel van vertrouwen in de overheid”. Gut ja, ik voel me toch eigenlijk ook wel erg onzeker, onveilig en bedreigd als ik een paar van die rokers op straat zie lopen. Ik staar ze met argusogen na, totdat ik dé moordenaars in hun dampende auto’s op me af hoor komen racen. Dan spring ik opzij en steek een kalmerend sigaretje op.

Haagsche Courant, woensdag 21 augustus 2002

Demonisering

alfred birney Als het maar geen allochtoon is, dacht ik terwijl ik naar het breaking news luisterde rond de moord op Pim Fortuyn. En ik was niet de enige die zo dacht. Ik telde de minuten af tot die trage ambulance eens arriveerde en toen de radio meldde dat de vermoedelijke dader Nederlands sprak, dacht ik: het is kennelijk niet vanzelfsprekend dat hij Nederlands spreekt, dus… Maar later kwam de toevoeging ‘blank’ en hoefden de shoarmatenten zich niet op te maken tegen een volksgericht. Op de migrantenomroep hoorde ik mensen zeggen dat ze de straat pas op durfden toen ze wisten dat de vermoedelijke dader blank was.

Bezopen natuurlijk, dat raciale denken. Maar ja, een autochtone dader is een schuldig individu. En een allochtone dader belichaamt voor het racistische oog een hele groep. Daarmee zijn we er nog niet, als men eenmaal hysterisch de galgentouwen hijst. Actievoerders uit de milieubeweging kennen inmiddels het gevoel gestigmatiseerd te zijn, want de vermoedelijke dader is afkomstig uit hun kringen. Evenwel, het is ze niet aan te zien. Nogal een verschil. Greenpeace heeft wél een smoel en blaast acties af in afwachting van tijden waarin de veronderstelde Hollandse nuchterheid weer de boventoon mag voeren.

Inmiddels speelt een grote naam uit de advocatentoptien met de gedachte om de minister-president eens lekker voor het gerecht te dagen vanwege demonisering van Pim Fortuyn. Waarmee de advocaat in kwestie direct een toppositie inneemt in het nationaal kampioenschap demoniseren. Voorwaar niet edel.

Haagsche Courant, maandag 13 mei 2002

De executie

alfred birney Eigenlijk is het geen moord of aanslag, maar een executie. De dader heeft zijn kogels zo nauwkeurig op vitale plekken gericht, dat Pim Fortuyn zelfs met onmiddellijke medische hulp geen kans zou hebben gehad. Dat kun je niet amateuristisch noemen. Het lijkt wel of de dader een opdracht had, maar ik moet oppassen met wat ik schrijf, zoals je moet oppassen met wat je zegt. Een politicus die als een komeet furore maakt, regelmatig wordt bedreigd en toch gratis professionele bescherming afslaat, is geen realist maar een idealist met naïef dédain voor terreur. Pim Fortuyn liet niet af te wijzen op een onveilige samenleving, maar weigerde dat te illustreren door op zijn Amerikaans met bodyguards over straat te gaan. Hij zou voor- én tegenstanders meer ‘at your service’ zijn geweest door beter op zichzelf te passen. Maar in Pim Fortuyn huisde naast de politicus ook de romanticus die met meewarige uitspraken over noodlot en dood bezig leek aan zijn eigen mythologisering. Hij bewonderde J.F. Kennedy, die zo vermetel was zijn laatste rit door Dallas in een open auto te maken. De president van Amerika werd beschoten temidden van duizenden mensen die naar hem wuifden. De virtuele aanstaande minister-president van Nederland werd geëxecuteerd temidden van blinde mediabunkers. Je kunt van alles vinden rond de aanslag op J.F. Kennedy, maar niet dat hij op de achterbank er zo absoluut alleen bij lag als Pim Fortuyn op een onooglijk parkeerterrein. Nederland is vol, zo het heet, maar akelig leeg waar je zo de dood in wordt gejaagd.

Haagsche Courant, woensdag 8 mei 2002