KPNaaierij

alfred birney Je hebt een telefoonabonnement bij de KPN en je wilt er vanaf. Hoe doe je dat? Nou gewoon: opzeggen. Maar hoe zeg je je abonnement nou op? Eerst maar eens het internet op. Je typt http://www.kpn.nl in en zie daar: de KPN Portal Page. Het portaal naar optimale vrijheid, wow! Je kunt kiezen tussen ‘privé’ en ‘zakelijk’. Oei! Addertje onder het gras. Hier worden ijdeltuiten verleid om op ‘zakelijk’ te clicken, want ja, een beetje non-loser is op zijn minst een beetje zakelijk bezig vandaag de dag, niet dan? Ik schaar me traditiegetrouw bij de losers, die zijn gezelliger, hebben leukere verhalen, hoe ze zijn mislukt, erg mooi kan dat zijn: iemand gaat in de bizz en gaat van buzz naar auto met chauffeur en eindigt als straatmuzikant. Die heeft natuurlijk niks aan een abonnement bij KPN, wil er vanaf en clickt dan ook op ‘privé’, hoe dubieus dat ook mag klinken. Er verschijnt een menu met allemaal gerechten van niks, de beste keuze lijkt ‘telefoon thuis’. Het gaat immers om dat lelijke ding dat al maanden volkomen werkloos bij jou thuis zit en nu maar eens de bijstand uit moet. Alweer een uitgebreid menu, alsof je zo’n honger hebt naar de optimale vrijheden die KPN ons zegt te bieden. ‘Opzeggen’ van je abonnement staat niet op het menu, je moet vreten. Nou, ik wil helemaal niet vreten, ik ga nog over mijn nek van dat KPN-vreten, ik wil geen informatie over verhuizen of overstappen op een ander abonnement, ik wil weg! KPN schijnt het als iets onbestaanbaars te beschouwen als iemand van zijn vaste telefoonaansluiting af wil. Het kost een heleboel geclick eer je in een hoekje een 09-nummer van 10 cent per minuut tegenkomt. Via het internet opzeggen gaat in elk geval niet, men moet een en ander kunnen checken. Okay, zit wat in. Maar kan dat niet direct onder een menu-item ‘abonnement opzeggen’? Enfin, bellen maar, dat 09-nummer. In gesprek. Als ik het niet dacht. Het duurt 10 minuten eer ik een meisje aan de lijn krijg. Ze vraagt me of ze me ‘zou mogen vragen waarom’ ik van mijn abonnement af wil. Dat hoef ik natuurlijk niet te zeggen, maar ach, ik wil niet lullig zijn en zeg haar dat ik al mijn telefoontjes met mijn mobieltje pleeg en voor de rest e-mails door cyberspace stuur, dan heb ik verder geen gezeik aan mijn hoofd, snap je? Nou, in dat geval word ik met een collega van haar doorverbonden, waarom weet ik ook niet, maar de minuten tikken en tikken en tikken… Dan wordt er opgehangen. Zo heeft KPN 20 minuten maal 10 cent = 2 euro van mij gejat zonder mij van dienst te zijn. Terug maar naar het internet. Menu-item: klachten. Boze e-mail van mijn kant. Twee dagen later ontvang ik een e-mail waarin staat dat ik mijn abonnement schriftelijk kan opzeggen bij het adres dat in de linkerbovenhoek van mijn KPN-factuur staat vermeld. Een brief? Aangetekend zeker, anders raken jullie die kwijt, hè? Alles goed en wel, maar waar is het postkantoor eigenlijk gebleven?

Haagsche Courant, vrijdag 25 juni 2004

Wangedoe

alfred birney Volgens mij kwam het door Al-Qaeda dat mijn column verleden week niet aankwam bij de redactie van de Haagsche Courant. Of waren het de mannen van Bush & Co? Microsoft misschien? Ik heb opperhoofd Bill Gates eens bespot en mijn website is toen een hele poos niet te vinden geweest via de zoekmachine van MSN. Is Microsoft al zo ver dat ze mijn waardevolste e-mails kunnen onderscheppen? Mwah, ik heet toch geen Alfred Bin L.! KPN, die ik ook weleens heb afgekat, kan het niet geweest zijn. Ik verzend mijn e-mail namelijk via de kabel. Die kabel is in handen van Casema en de provider is Wanadoo. Heb je soesa met Casema dan moet je naar Wanadoo en heb je gedoe met Wanadoo dan moet je naar Casema. Zo ongeveer ligt dat. Duidelijk? Okay. Dus ik verzond als gewoonlijk in de nacht van woensdag op donderdag mijn column per e-mail met een Wanadoo-account naar de redactie. Die ontving hem niet. De redactie heeft me nog gebeld, vroeg in de morgen, tegen beter weten eigenlijk, want elke hond weet dat Alfred Birney slaapt tot twaalf uur in de middag. Er lopen dan wel geen honden rond op de redactie en vast ook geen katten bij Wanadoo, nou dan zullen de ratten bij Casema wel in het holst van de nacht aan de computerdraden hebben zitten knagen omdat er behalve computers verder helemaal niks te vreten is. Kan ook zijn dat Wanadoo een policy hanteert die zegt dat elke abonnee net zo lang gejend moet worden totdat ie van ellende voor een eurootje of twee een spamfilter neemt. Brengt weer poen in het laatje. Ik ontvang dagelijks 50 e-mails aan rotzooi, die niet aan mijn adres gericht zijn. De computers daar bij Wanadoo sturen de zooi maar dom door naar wat ongeveer op mijn adres lijkt. Het kan omgekeerd dus best zijn dat mijn e-mail als spam is doorgestuurd naar eh… zeg de Haagsche Studenten Vereeniging of zo, die mijn column dan kaapt en in het clubblad zet, als ze dat tenminste hebben, dat weet ik even niet, ik bemoei me niet met ballen en al helemaal niet als ze op hun website beweren geen ballen te zijn. Nou, wáár vliegt mijn column intussen rond in cyberspace, bestempeld als spam of zelfs als virus? Ik had er nog zó mijn best op gedaan! Zelfs een uitdraai gemaakt en met potlood er nog eens driemaal doorheen gegaan. Doe ik zelden! Prachtcolumn! Een juweel! Subliem! Go ask Al-Qaeda! Ask Bush! Ask Wanadoo met dat wangedoe van ze! Heeft Wanadoo soms huwelijksproblemen met Casema of zo? Casema wil namelijk binnenkort zelfstandig diensten gaan aanbieden. Co-ouderschap van Wanadoo en Casema op de kabel van Casema wordt dat dan. Redenen? Geen touw, geen kabel aan vast te knopen. Internet sucks! Right? Ik schrijf mijn columns voortaan wel met de hand en verstuur ze per postduif bij het ochtendgloren. Terug naar de romantiek! Oh shit, stel eens dat er niemand is die van me houdt… Postduif in de pan, column bij Ome Jan. Wat dan?

Alfred Birney / Haagsche Courant, vrijdag 2 april 2004

Privacy is handel

alfred birney Op het moment dat ik deze woorden schrijf, ben ik verbonden met het world wide web. Ik kan worden bespioneerd. Men kan nagaan dat ik in deze periode veel luister naar Hiptronica en dat ik www.identificatieplicht.nl heb bezocht. Dat is een website van een groep actievoerders die tegen de identificatieplicht strijdt. De artikelen zijn niet ondertekend, de anonimiteit wordt onderstreept. Groei in communicatiemogelijkheden stimuleert afhoudend gedrag. Kijk maar om je heen. Het aantal mensen dat zijn telefoonnummers blokkeert groeit. Iemands adres vragen staat zo ongeveer gelijk met versiergedrag. Je geeft je e-mailadres, hooguit. Een alias is normaal, wie zijn naam in een e-mailadres zet wordt voor naïef versleten. Geen mens wil zich zomaar blootgeven. Maar de waarborg voor privacy wordt meer en meer bedreigd door paranoïde machtshebbers met een hoog besmettingsgehalte.

Sinds enkele jaren bestaat de tapwet, die internetaanbieders verplicht hun klanten af te tappen indien justitie daartoe opdracht geeft. Het wissen van sporen op je computer heeft geen zin, je zet je sporen immers elders, al zit je op je stoel. Je pinpas is al langer het spionnetje van allerlei databanken, waar robots je profiel samenstellen. De machtigste man op aarde heet geen George Bush maar Bill Gates: de Shogun van Cyberspace. Hij kon, nota bene zonder inmenging van overheden, van de ene op de andere dag wereldwijd Microsofts open chatboxen sluiten omdat er te veel met seks werd gekliederd. Feitelijk een soort samenscholingsverbod, want mensen worden intussen hevig geactiveerd elkaar individueel te zoeken. Zo ben je meteen makkelijker op te sporen natuurlijk.

Het is geen utopie je in de toekomst met een biometrisch pasje te moeten legitimeren wanneer je het internet op moet. Microsoft steunde de campagne van Bush, die op zijn beurt terrorismebestrijding als leus voert om van andere landen te eisen dat zij een biometrisch paspoort invoeren. De proef met een gezichtsscan in een paspoort, die minister De Graaf aankondigde, is al achterhaald voor het wordt genomen. De ontwikkelingen in biometrische toepassingen gaan zo snel dat een nieuwe paspoortaffaire op handen lijkt. De Graaf noemt de vingerscan het geschiktst voor de vaststelling van iemands identiteit, terwijl onderzoek heeft uitgewezen dat de foutenmarge vijf procent is. In de VS kan men voor een fooi van 25 dollar in laboratoria een valse vingerafdruk laten maken om een vingerscanner voor de gek te houden. De gezichtsscan kent een foutenmarge van 20 tot 25 procent, dus dat wordt spugen aan het loket later voor een DNA-afdrukje in je paspoort. Maar nu eerst je vingers en je smoel, want er lopen contracten op de biometrische markt. Wie denkt dat hij of zij toch niets te verbergen heeft, kan zich maar beter de vraag gaan stellen wat de overheid eigenlijk voor ons te verbergen heeft.

Haagsche Courant, vrijdag 2 januari 2004

Hoestnorm

alfred birney Nou had ik net het plan opgevat een column te schrijven onder de Q, X of Y, want die letters heb ik nog niet in mijn columnalfabet, en nu krijg ik de hoest! Het enige voordeel van de hoest is dat je het er warm van krijgt en niet kunt roken. Nadelen te over. Helder denken wordt lastig. Het is al middernacht en ik heb nog geen letter op papier, ik bedoel op het scherm. Maar ik zal en moet een column schrijven, een columnist is namelijk nooit ziek, hoest of geen hoest. Hé! Hoe’s’t? Aan de hoest!? Medicijn tegen de hoest? Gewoon niet hoesten! Schreef Atte Jongstra eens ergens, de nar van de Nederlandse letteren, het zou in Groente of hoe-heet-dat-boek kunnen staan maar ik duik nu even niet mijn boekenkast in, die vieze stoffige boeken bezorgen me straks nog meer hoest. Het stofvrije internet biedt veel info tegen de hoest maar zonder een omschrijving van normen en waarden. Ligt hier geen taak voor de overheid? Wat is hoest eigenlijk? Volgens mij zijn er twee soorten hoest: hoest waaraan je niet en hoest waaraan je wel doodgaat. Over geen van deze soorten hoef je je druk te maken, immers beide leiden naar de weg die de goden voor je hebben uitgestippeld. Maar is er geen gedragscode voor het openbaar bedrijven van de hoest in onze samenleving? Ik bedoel kan er geen hoestmelding boven deze column in een verder leeg veld? Dan kan ik mijn nest in! Nu moet ik schrijven terwijl ik over mijn toetsenbord klap van de hoest. Wie weet begint de lezer bij deze woorden wel spontaan te hoesten! Is hoest eigenlijk geen groter taboe dan seks? Wordt het geen tijd voor lekkere hoestprogramma’s op teevee? Dan kan het van de straat, begrijpt u? Mensen hoesten elkaar maar in de smoel onder het motto ‘ik de hoest, jij de hoest’. Moet dat voor saamhorigheid doorgaan of zo? Wat zou zo’n minister Hoogervorst van Volksgezondheid voor bespiegelingen koesteren rond de hoest? Onze premier Balkenende verbluft ons toch steeds maar weer met zijn ethische bezwaren aangaande huwelijken, televisieprogramma’s en zo meer. Als alles klopt is hij nu even niet aanspreekbaar. Zijn naam begint met een B., dus Balkenende, Berlusconi, Birney en Bush zijn aan de hoest. De A’s waren al begonnen, straks komen de C’s erbij enzovoort. Dit volgens de aanname van uw snotterige columnist in alweer een ijdele zoektocht naar wetmatigheid, maar goed, voordat de H’s aan de beurt zijn kan zo’n Hoogervorst, al is hij liberaal, als pleister voor Operatie Afbraak Volksgezondheid toch alvast voorstellen de Japanse gewoonte om bij hoest een mondkapje te dragen te laten onderzoeken? Bestaat die gewoonte nog wel? Is in het kader van de eeuwenoude betrekkingen tussen Nederland en Japan geen mondkapjesconferentie te beleggen? Het idee achter het mondkapje is niet, zoals bij SARS, de angst besmet te worden, maar de wens te voorkomen dat anderen door jou aangestoken worden. Hé, is een ratel niks?

Haagsche Courant, vrijdag 14 november 2003

Parodie

alfred birney Kerst nadert. Een feest voor de een, een plaag voor de ander. Kom je uit een harmonieuze familie, dan zit je goed. Is je familie een poel van verdriet, dan zit je slecht. Maar vrienden kunnen een hoop goed doen. Het wordt wel stil de laatste dagen. Hele horden trekken naar de sneeuwgebieden om er te gaan skiën. Domme gewoonte. Berghellingen worden leeggekapt voor een beetje recreatie, de natuur raakt uit balans, vliegtuigen staan gereed om mensen met gebroken benen huiswaarts te vliegen. Elders verzamelen duizenden Amerikaanse en Engelse soldaten zich voor een mogelijke nieuwe oorlog tegen Irak. Op het internet is een parodie te vinden op Maria Elena, een oud liedje van Gene Pitney. Maria Elena is een meisje dat tegen wil en dank moet worden achtergelaten door een jonge patriot. Hij is gerekruteerd in zijn dorpje om voor zijn land te vechten. De begeleidingsmuziek klinkt nogal opzwepend wanneer Gene Pitney zingt: Maria Elena I’m going away to war, I’m going to fight I may not be back again. De jongen vraagt zijn meisje of hij zijn laatste nacht bij haar mag doorbrengen. Oorlogsromantiek. Jaren zestig. Voer voor de showbizz. Zo gaat dat: morgen nemen jongens (en tegenwoordig ook meisjes) afscheid van hun geliefden. Overmorgen sneuvelen ze en een dag later worden ze bezongen. En dan, veel later, volgt een parodie op een van die nummers, zoals op Maria Elena, die Osama Bin Laden komt te heten. Ooit snikten we onze jongens naar het front. Nu lachen we ze ernaartoe. Want winnen doen we toch wel. Lijkt wel voetbal.

Haagsche Courant, maandag 23 december 2002

Sing it, Billie

alfred birney Wie genoeg heeft van het monopoly van Bill Gates, die vecht zich vrij. Nou ja, die probeert dat. Het alternatief voor Microsofts besturingssysteem heet Linux, een anarchistisch platform waarmee je programma’s kunt schrijven. Dagelijks worden over de hele wereld allerlei alternatieve programma’s geboren uit verzet tegen Microsofts almacht. Opgang doet Red Hat momenteel. Het logo toont een boevenkop die zich half verstopt onder een rode hoed, zo’n stripfiguur uit de jaren vijftig. Nou heb ik lang getwijfeld tussen deze boef en SuSE, een ander programma, met een degelijke Duitse achtergrond, soort Volkswagen voor de pc. SuSE schijnt gebruikersvriendelijker dan Red Hat, maar het logo is zo’n raar beest, op het eerste gezicht iets uit het Trias (Paleozoïcum), bij nadere beschouwing een kameleon. Mijn broer ging voor de kameleon (lekker veranderlijk), ik ging voor de boef (lekker maffioos). De installatie van Red Hat ging goed. Bill Gates’ Windows verdween in de prullenbak. Ook SuSE ging goed. Toen kwam de desillusie. Onze pc’s zeiden: het modem wordt niet herkend. Dus niks geen internet om er fijn allerlei Linux-spul vanaf te halen. Tja, hoe zou dát nou komen? Antwoord: veel grote pc-fabrikanten laten als slaven van Bill Gates Winmodems inbouwen. Nu kan ik fijn zo’n externe modem gaan kopen. Billies arm reikt verder dan dat speciale Windows-toetsje op het toetsenbord. Ik zet er maar een macro onder en plak er een plaatje op van Billie Holiday. Wat moet die macro aanroepen? Ha! A sunbonnet blue and a yellow straw hat…

Haagsche Courant, woensdag 18 december 2002

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Columns Getagged

Lekker woggen

alfred birney Woggen. Infinitief van WOG: werkontwijkend gedrag. Bestaat al zolang er werk bestaat. De druivenplukker gaat soms even lekker in de zon liggen dromen. De douanier neemt eens de tijd voor een tompouce en gunt die automobilisten tevens hún pauze. Op kantoor, in de tijd dat de computer nog iets voor marsmannetjes leek, begon je de dag met de ochtendkrant. Tegen koffietijd trok je je la eens open en erna ging je een kwartiertje zitten pielen met een nieuw lint voor op je schrijfmachine. Thans surf je eens lekker van het intranet naar het internet, je opent ICQ en gaat lekker stiekem zitten chatten met die flirt aan de andere kant van de wereld. De cijfers zeggen dat mensen vijf procent van hun werktijd woggen. Dat is twee uur op een werkweek van 40 uur. Peanuts! Maar een amechtig werkgevertje schrikt zich natuurlijk weer het lazarus en komt met de nogal krasse uitspraak dat dat privésurfen op het internet de werkgevers voor miljarden aan gederfde productiviteit kost! Kan alleen maar uit de mond van een slavendrijver komen, voor wie elke minuut moet worden benut door het personeel, want dat is vee, dat moet uitgemolken en niet lekker gaan lopen grazen op de weilanden van het internet. Kijk, als je dat je mensen al niet gunt, dan begin ik onderhand wel te begrijpen waar al die burnouts vandaan komen. Het wogpercentage ligt hoger in grotere bedrijven. Uiteraard. Als je in zo’n sick building al geen raam kan openzetten, dan open je maar het venster naar het internet. Geeft even lucht, al blijft het behelpen natuurlijk.

Haagsche Courant, vrijdag 27 september 2002

Steniging

alfred birney Nu de storm van virussen even luwt op het internet krijgen de rondzendbrieven weer wat ruimte. Er zit veel onzin bij, maar soms gaat het écht ergens om. Stelt u zich eens voor: u heeft een kind gebaard van uw vriend, met wie u dus niet gehuwd bent. De gemeenschap veroordeelt u hiervoor met de doodstraf. Hieraan wordt toegevoegd de kwelling van de tijd die u door de voorzienigheid is toegemeten uw baby borstvoeding te geven. Is die tijd om en kan uw baby van de borst, dan wordt u opgehaald en naar een plek gebracht waar men gewapend met schoppen een kuil graaft. Daar mag u geblinddoekt in gaan staan. De kuil wordt tot aan uw borst gedicht en wanneer dat is geschied, wordt u omringd met mensen in de schittering van de helse zon. Die pakken de stenen op en bekogelen u zo lang tot u aan uw pijnen en bloedingen bezwijkt. Dit staat Amina Lawal ergens in Nigeria te wachten. Misschien mag haar baby ook nog toekijken.

Voor wie inzake het asielbeleid “opvang in de regio” voorstaat, die werpe nu de eerste steen. Nee, ik bedoel niet te katten. Dit is ernst. U hoeft alleen maar even uw computer aan te zetten. Vervolgens belt u in en surft naar:

http://www.mertonai.org/amina/OpenLetter.htm

U laat uw naam en e-mailadres achter op de website en steunt hiermee Amnesty International met haar wereldwijde actie om Amina te redden. Een eerder actie voor een Nigeriaanse vrouw in dezelfde situatie heeft alsnog tot vrijspraak geleid. Dus het kan. Geef een paar minuten van uw tijd. U gaat er niet dood van. En zij hopelijk ook niet.

Haagsche Courant, maandag 16 september 2002

Postmodernisering

alfred birney Ooit was de PTT zo vermetel om ter gelegenheid van een jubileum Rudy Kousbroek voor een spreekbeurt uit te nodigen. De genodigde begon zijn praatje sardonisch met de vaststelling dat een brief van Nederland naar Indonesië er niet sneller over deed dan naar het toenmalige Indië 100 jaar eerder… De PTT heeft zich dat kennelijk zó aangetrokken dat na jaren van traumaverwerking is besloten de naam te veranderen in TPG Post. Vanwege egoslijtage wordt ook maar meteen het aantal postkantoren binnen drie jaar teruggebracht van 2100 naar 800. Evenwel zullen er naast de resterende 800 postkantoren 1300 nieuwe TPG Post Servicepunten worden geopend, plus nog 1000 verkooppunten. Overste Pos laat in een rondschrijven luidkeels weten dat wij dan op tenminste 3100 vestigingen postzegels kunnen kopen. En méér dan dat: op het internet kunnen wij voortaan 24 uur per dag terecht voor het bestellen van postzegels én Easy Stamp: uw eígen digitale postzegel! Wat een service! Mogen we zo’n easy stamp dan van onze eigen kneit of dat van Marilyn Monroe voorzien? Nou, terwijl ik met één muisclick een brief in no time van Nederland naar Antarctica verzend ga ik me daar nog een beetje op dat punt-nl-letje van TPG postzegels lopen kopen. Ik heb wel wat beters te doen. Trouwens, die snelle boys van de PTT waren zo stom om een slordige kwart eeuw geleden alle postagentschappen de nek om te draaien. Komen ze van terug dus. Zeker omdat ze nu de ijverige Turk een hak willen zetten, waar je tot in de avond postzegels kunt halen.

Haagsche Courant, vrijdag 14 juni 2002

Laptop Nederland

alfred birney De fortuynlykste lijsttrekker van het ogenblik heeft bij gebrek aan een partijprogramma zijn denktank een zogenoemd 25-puntenpamflet laten opstellen. Zijn webtank heeft het pamflet op het internet gepleurd, opdat het surfende stemvee wat kan gaan grazen op de weiden van LN. Fabelachtig in het stemmentrekkersproza is punt 9 met ‘het revolutionaire idee elke scholier vanaf 12 jaar een gratis laptop ter beschikking te stellen’. Wát nou? Die krengen hebben niet eens een reset-knop! Bij gebruik van een adapter, noodzakelijk vanwege slome batterijen, moet je bij een vastloper eerst de stekker uit het stopcontact halen, dan de batterij eruit trekken en in een fortuynlyke toekomst de vinger opsteken om de leerkracht te vragen of er even gewacht kan worden met de voortgang van de les aangezien voor de 25e maal deze week een laptop opnieuw gestart moet worden. Gezwegen over het feit dat laptops niet zelden stuk gaan doordat ze vallen, bijvoorbeeld uit de handen van iemand die net een lekker ding voorbij ziet lopen. Gaat me wat worden, want zoals u weet heeft de liefde topprioriteit onder scholieren. En die gaan zich echt niet verlustigen aan de glimmende kneit van ene dictator achter zijn webcam op de Malediven. Enfin, met LN in de oppositiebanken, D’66 met een oprotpremie in de kantine en PvdA, CDA en VVD in het kabinet zouden we straks twee machtsblokken kunnen krijgen: Laptop Nederland en Desktop Nederland. De meeste desktops zijn nog altijd grijs. Paars wordt dus Grijs. Zeg, is er geen partij die gratis UFO’s uit wil delen?

Haagsche Courant, maandag 4 februari 2002