Alfred Birney

Sukiyaki

Gepubliceerd (Geüpdatet: ) in Columns. Tags: .

alfred birneyIk was tien en wist niet of de artiest een man was met een hoge stem of een vrouw met een lage. Gouden stem, vreemde taal, ideaal voor verbastering door kinderen. De melodie wisselde voortdurend van majeur naar mineur, perfect voor een droevige wandeling door een zomers Zuiderpark. Artiestennaam en titel bleven jarenlang een raadsel voor me. Tijdens de sixties-revival kwam het lied terug op de radio. Een blasé deejay zei tam bij zijn afkondiging dat het nummer de enige Japanse popsong was die ooit de internationale hitlijsten haalde. Ik had de aankondiging gemist maar had nu een aanknopingpunt. Via via via hoorde ik dat het nummer Sukiyaki heette en via via via kreeg ik het op een cassettebandje toegespeeld.

Zoekmachine Google wijst me de weg naar een website waarop staat dat het nummer eigenlijk Ue O Muite Aruko heet… Ik wandel en ik kijk omhoog… De titel Sukiyaki was een verzinsel van cultuurschele Amerikaanse deejays. Een regel van het refrein luidt: Kanashimi wa tsukino kageni… Er loert verdriet in de schaduw van de maan…

Vierentwintig jaar na de lancering van het lied in 1961 verliest een Boeing 747 onderweg van Tokio naar Osaka stukken van zijn staart en cirkelt omlaag in een nachtmerrie van 30 minuten. Rond Kyu Sakamoto, de zanger met de gouden stem, schrijven medepassagiers haastige afscheidsbriefjes aan hun geliefden veilig beneden thuis in de schaduw van de zon. Misschien heeft Kyu Sakamoto als een held dat lied wel aangeheven: Ue o muite arukou… Ik wandel en ik kijk omhoog… Opdat niemand omlaag keek.

Haagsche Courant, vrijdag 15 maart 2002