Steniging

alfred birney Nu de storm van virussen even luwt op het internet krijgen de rondzendbrieven weer wat ruimte. Er zit veel onzin bij, maar soms gaat het écht ergens om. Stelt u zich eens voor: u heeft een kind gebaard van uw vriend, met wie u dus niet gehuwd bent. De gemeenschap veroordeelt u hiervoor met de doodstraf. Hieraan wordt toegevoegd de kwelling van de tijd die u door de voorzienigheid is toegemeten uw baby borstvoeding te geven. Is die tijd om en kan uw baby van de borst, dan wordt u opgehaald en naar een plek gebracht waar men gewapend met schoppen een kuil graaft. Daar mag u geblinddoekt in gaan staan. De kuil wordt tot aan uw borst gedicht en wanneer dat is geschied, wordt u omringd met mensen in de schittering van de helse zon. Die pakken de stenen op en bekogelen u zo lang tot u aan uw pijnen en bloedingen bezwijkt. Dit staat Amina Lawal ergens in Nigeria te wachten. Misschien mag haar baby ook nog toekijken.

Voor wie inzake het asielbeleid “opvang in de regio” voorstaat, die werpe nu de eerste steen. Nee, ik bedoel niet te katten. Dit is ernst. U hoeft alleen maar even uw computer aan te zetten. Vervolgens belt u in en surft naar:

http://www.mertonai.org/amina/OpenLetter.htm

U laat uw naam en e-mailadres achter op de website en steunt hiermee Amnesty International met haar wereldwijde actie om Amina te redden. Een eerder actie voor een Nigeriaanse vrouw in dezelfde situatie heeft alsnog tot vrijspraak geleid. Dus het kan. Geef een paar minuten van uw tijd. U gaat er niet dood van. En zij hopelijk ook niet.

Haagsche Courant, maandag 16 september 2002