See my friends

Eén de mooiste dingen met vrienden is dat je nooit hoeft bij te praten, al heb je elkaar bijna een decennium niet meer gezien. De tijd krijgt het niet voor elkaar iets onhandigs tussen oude vrienden te frommelen. De tijd kan niet alles namelijk. Een oude vriend kwam onverwachts, althans voor mij. Ik had afgesproken bij een of ander vaag hotel in de stad met zijn ex-vriendin, die inmiddels van man numero zoveel af is en nu een vriend heeft die graag gitaar wil leren spelen. Mooie kans voor mij om te zien of ik het nog wel leuk vind om, na een jaar of tien pauze, iemand gitaar te leren spelen. Enfin, de zon scheen, het was lekker op het terras en toen zag ik mijn oude vriend aan komen fietsen. Ik zag hem in de weerspiegeling van het hotelraam, ik zag hem als in een film. We kwamen te spreken over dingen waarover je niet spreekt op een weblog en we kwamen te spreken over muziek, film, kunst en al die dingen waarover je wél spreekt op een weblog. We kwamen babbelend bij the sixties uit, want ja, daar is voor ons heel veel begonnen. We vonden elkaar in See my friends van The Kinks. Het is een nummer dat zelden genoemd wordt door zogenaamde Kinks-liefhebbers. Maar wij luisteren juist vrijwel alleen naar dát nummer en nauwelijks naar de rest van die band. Wát is het dat het nummer voor ons zo mooi maakt? Er wordt getreurd, houden wij misschien van treurzang? Ray Davies schreef het naar aanleiding van het verscheiden van het zusje van hem en zijn broer, die de tweede stem zingt.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog