Razzia

alfred birney Het leven. Je komt mensen tegen, je verliest ze weer uit het oog. Niets bijzonders aan. Nou ja, soms, als je de pech hebt van iemand te gaan houden en die persoon komt je op een of andere manier te ontvallen. Dan treur je. Aan dat thema worden hele boekwerken gewijd, dramatiek spreekt mensen aan, althans zo lang het overzichtelijk is. Twee mensen, een derde persoon er bij, het liefst in een historische setting en je krijgt een drama.

Tussen de uitersten van de toevallige passant en de grote liefde zitten vele varianten. Mensen met wie je regelmatig in contact komt maar met wie je geen hechte vriendschapsbanden sluit, kunnen later opeens het huis van je nostalgie komen bewonen. De slager, de schoenmaker, de bakker. Waar zijn ze gebleven?

Bij mij in de buurt stonden een paar Bulgaarse vrouwen te bedienen bij een Turkse bakkerij. Ze kwamen rond de invoering van de euro, spraken nauwelijks Nederlands, Engels of Duits. De oudere had een goede hand van Turkse pizza’s serveren. Perfect mengsel van pizza, sla en sauzen, goed op temperatuur. De jongere, wie weet haar dochter, was goed in het grillen van kippen. Waren ze afwezig dan was het niks met die pizza’s en kippen. De vrouwen maakten deel uit van het straatbeeld, bij mooi weer zaten ze buiten op hun klapstoeltjes.

Verderop was een jaar terug een kapper aan komen waaien. Zoals bij alle goede kappers was zijn haar niet om aan te zien: een oversized matje bewerkt met henna. Als hij geen klanten had, ging hij even buurten bij de Turkse sigarenboer, of hij stond gewoon buiten zijn sigaretje te roken. Hij riep me naar binnen wanneer hij vond dat mijn haar gedaan moest worden. Vond ik wel leuk, uit mezelf ging ik hooguit eenmaal per jaar een kapsalon binnen, bij voorkeur in de lente. Dan ging mijn haarelastiek af en de schaar erin. Maar bij mijn Turkse kapper was ik vaste klant. Hij had veel gevoel voor zijn vak en werkte hard. Vroeg je hem wanneer hij op vakantie ging, dan haalde hij de schouders op en trok de mondhoeken omlaag.

Laatst kwam ik de straat in lopen en voelde direct een merkwaardige leegte. De Turkse sigarenboer vertelde me dat de politie de straat had schoongeveegd. De kapper was opgepakt, met de dames van de bakkerij. Er scheen een nieuwe wet in werking te zijn getreden, iets met stempels die niet langer meer gelden, iets onduidelijks, in elk geval geen wet die een schifting van waardevolle en waardeloze mensen mogelijk maakt. Kwaliteit telt niet bij razzia’s.

Haagsche Courant, vrijdag 4 juni 2004