Promotour (3) Een mus in glossy Jakarta

alfred birney De getallen die op het internet te vinden zijn over het aantal bewoners in Jakarta anno 2004 kloppen niet helemaal meer. Dus geen 10 miljoen legalen en 2 miljoen illegalen, maar inmiddels 20 miljoen legalen en naar schatting 2 tot 5 miljoen illegalen. Althans, dat zijn de cijfers die een bekende boekhandelaar ter plaatse mij verstrekt. Navraag bij collega schrijvers leert me dat zijn schatting wat overdreven is, dus we houden het maar op zo’n 15 of 16 miljoen inclusief illegalen. Stelt u zich die massa maar even voor op een lappendeken in de driehoek van Amsterdam, Utrecht en Rotterdam. Daar liggen wij Hagenaars dan nog tussen te braden bij een normale dagtemperatuur van rond de 32 graden, die evenwel oploopt tot 37 graden door de enorme hoeveelheid auto’s die de stad 20 uur per etmaal uitkotst. Is dit onze toekomst over pakweg een jaar of 20? Zou kunnen, maar dan wel bij Hollandse temperaturen. Gratis gasmaskers bij Albert Heyn bij boodschappen boven de 25 euro krijg je dan. Als Indonesia het niet voor elkaar krijgt illegalen te weren, dan kunnen wij dat ook niet. Dat probleem laat zich natuurlijk het eenvoudigst oplossen door alle paspoorten en identiteitsbewijzen over de hele wereld ongeldig te verklaren, maar zo ver is de mensheid nog lang niet, als die al zo ver mag komen.
‘Waar zijn die honderdduizenden mensen gebleven die je in hun krotten en waroengs langs de autowegen zag creperen?’
‘O, ze hebben de stad schoongeveegd.’
‘Hoe dan?’
‘Ze hebben die mensen op trucks geladen.’
‘Maar waar zijn ze dan heen gebracht, waar zijn die arme mensen gebleven?’
‘Geen idee.’
‘Ze hebben ze toch niet uitgemoord of zo, hè?’
‘Nee nee nee, dat kan niet, dat zou de hele wereld dan meteen weten.’
Tussen die 15 miljoen mensen raak ik op een avond verzeild in een glossy zaal ergens in een glossy zakencentrum, waar een nieuw glossy magazine wordt gelanceerd voor expats, neokolonialen en extreem westers georiënteerde Indonesiërs, mensen die elkaar slechts weten te vinden op het gebied van lifestyle, ofwel: ‘Gut, wat hebben jullie je villa toch aardig ingericht.’
Er staat een uitstekende band op het flashy podium zich enorm uit te sloven voor de blasé happy few, die niet weet wat applaudiseren is. Hier is geen plaats voor losers en overige amechtigen. Er liggen schalen met pasta, sushi en kaviaar, fotografen schieten alvast het volgende nummer van DestinAsian en Prestige Indonesia vol. Glossy idioten met glossy smoelen in glossy pakken en avondjurken achtervolgen me tot in mijn dromen, maar als ik bij het ontwaken een sigaretje rook bij het open raam van mijn hotelkamer, zie ik zowaar een mus in de dakgoot. Wow, een mus! Een echte huismus! Krijgen wij de parkieten en zij de mussen? Wat zou dat betekenen?

Alfred Birney / Haagsche Courant, vrijdag 1 oktober 2004

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Columns