Parodie

alfred birney Kerst nadert. Een feest voor de een, een plaag voor de ander. Kom je uit een harmonieuze familie, dan zit je goed. Is je familie een poel van verdriet, dan zit je slecht. Maar vrienden kunnen een hoop goed doen. Het wordt wel stil de laatste dagen. Hele horden trekken naar de sneeuwgebieden om er te gaan skiën. Domme gewoonte. Berghellingen worden leeggekapt voor een beetje recreatie, de natuur raakt uit balans, vliegtuigen staan gereed om mensen met gebroken benen huiswaarts te vliegen. Elders verzamelen duizenden Amerikaanse en Engelse soldaten zich voor een mogelijke nieuwe oorlog tegen Irak. Op het internet is een parodie te vinden op Maria Elena, een oud liedje van Gene Pitney. Maria Elena is een meisje dat tegen wil en dank moet worden achtergelaten door een jonge patriot. Hij is gerekruteerd in zijn dorpje om voor zijn land te vechten. De begeleidingsmuziek klinkt nogal opzwepend wanneer Gene Pitney zingt: Maria Elena I’m going away to war, I’m going to fight I may not be back again. De jongen vraagt zijn meisje of hij zijn laatste nacht bij haar mag doorbrengen. Oorlogsromantiek. Jaren zestig. Voer voor de showbizz. Zo gaat dat: morgen nemen jongens (en tegenwoordig ook meisjes) afscheid van hun geliefden. Overmorgen sneuvelen ze en een dag later worden ze bezongen. En dan, veel later, volgt een parodie op een van die nummers, zoals op Maria Elena, die Osama Bin Laden komt te heten. Ooit snikten we onze jongens naar het front. Nu lachen we ze ernaartoe. Want winnen doen we toch wel. Lijkt wel voetbal.

Haagsche Courant, maandag 23 december 2002