Onsterfelijk taboe

alfred birney Zelfmoord is bijna niet te voorkomen. Met dit heldere, briljante, om niet te zeggen geniale inzicht trad de gemeenteraad onlangs naar buiten. Wat een IQ! Geen wonder dat we met de gemeenteraadsverkiezingen en masse thuisbleven. Stichtingen en verenigingen onderstreepten bovendien dit revolutionaire inzicht in de mens en zijn omgeving. Dat moet herhaald! Les één: zolang de mens bestaat, leeft zelfmoord. Met een steen aan de enkel de plomp in, een sprong in het ravijn, het oppeuzelen van giftige paddestoelen… alles is al uitgevonden, de rest is variatie. Architect Richard Meier is voorstander van betere beveiliging in het ravijn van zijn Atrium. Dat had hij wel eerder achter zijn tekentafel mogen bedenken. Nu wil hij natuurlijk niet de geschiedenis ingaan als de architect die met zijn bouwprojecten zelfmoorden uitlokte. Stichting Vrijwillig Leven (wat een bezopen naam!) vindt het een prima idee om netten op te hangen in het Atrium, maar ziet er geen oplossing in. Tja, architect en gemeente kijken toevallig onvrijwillig anders. Doel is dat binnen het Atrium geen toeschouwers deelgenoot worden gemaakt van onzalige gebeurtenissen. Zelfmoord dient men niet en public te plegen, het is een onsterfelijk taboe. Geen slecht idee dus, die circusnetten in het Atrium. Trapeze erboven en je hebt een school voor acrobaten! Of laat Haagse beeldend kunstenaars enorme schuimrubberen objecten op de vloer plakken. Dan kan die fantasieloze Richard Meier thuisblijven en trekken we van levensvreugde trampolinerende Atriumtoeristen aan.

Haagsche Courant, woensdag 12 juni 2002