Nina

alfred birney Hé, een oud liedje! Mooi! Hoewel… beetje in een UB40-setting. Dat is gepolitoerde reggae, iets voor in V&D, waar ze cappuccino in soepkommen serveren en je slagroom met een soeplepel uit de bak mag nemen. Allemaal soep dus. But I’m just a soul whose intentions are good, oh Lord please don’t let me be misunderstood. Dat is het refrein. Wanneer je relatie in de soep dreigt te draaien, zing je die regel. Is je partner een beetje begripvol, dan kun je weer een weekje samen slagroom eten, of langer, afhankelijk van het seizoen (het is thans zomer, beweert men bij het KNMI). Het liedje is van alle tijden, de mens wenst graag begrepen te worden (waarom eigenlijk?). De eerste versie die ik hoorde was van The Animals. Niet slecht gezongen. Wel beroerd gespeeld. Later hoorde ik de versie van Nina Simone. Snijdt door merg en been van de soulliefhebber. Hele sloten vol zangers proberen dat diepe gevoel met een hoop kitsch na te apen, maar het blijft soep met die slagroomstrotjes van ze. ‘Dat komt omdat het blanken zijn,’ zou Nina Simone zeggen. Zwarte panter, die soms haar nagels in de witte vleugel zet. Ooit moest iemand haar begeleiden naar het North Sea Jazz Festival. De diva stak in een grafhumeur en deed niks dan schelden en kankeren in de limousine. Het was een warme dag, het podium bloedheet. Het chagrijn knalde spoedig de klep van de vleugel dicht en riep: ‘Hoe durven jullie vuile blanken een oude dame als ik in die bloedhitte te laten spelen!’ Ze ging. Misunderstood. Dat is geen zwarte koffie met slagroom. Understood?

Haagsche Courant, vrijdag 9 augustus 2002

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Columns Getagged