Nieuwe stemmechanieken voor mijn oude Orozco gitaar

Mijn oude Orozco gitaar (1978) is een collector’s item geworden. Orozco gitaren worden niet meer gebouwd en hebben behalve vele voordelen één nadeel: de stemmechanieken hebben een afwijkende maat, vergeleken met zo’n beetje 95 procent van alle klassieke en flamenco gitaren. Dezelfde afwijkende maat tref je aan op oude Duitse gitaren van Hanika of Oscar Teller uit de jaren zeventig. Na een vergeefse speurtocht langs onwelwillende en overbezette gitaarbouwers op het internet kwam ik op het spoor van Peer Dellen, de beroemde Nederlandse gitaarbouwer. Hoewel hij inmiddels geretireerd is, doet hij nog wel eens een klusje als hij daar zin en tijd voor heeft. Eerst probeerde hij de originele mechanieken te herstellen. Dat bleek zinloos, de mechanieken waren volkomen versleten. Geen wonder dat ik altijd maar aan die knoppen zat te draaien. Ik opteerde voor losse stemmechanieken, die je zelden op een Spaanse aantreft. Peer Dellen nam contact op met de Nederlandse Apparatenfabriek Gebr. van Gent B.V., maar die hadden ze niet in voorraad, althans niet die met de juiste dikte. Ze wilden ze wel los voor me maken, beter gezegd voor Peer Dellen, maar dat zou wel even duren. Tijdens de maandenlange afwezigheid van mijn Orozco ging ik op zoek naar een vervanger. Ik probeerde gitaren uit van 700 – 7000 euro, maar geen van die gitaren klonk en speelde zoals de mijne. Nou ja, als je al 36 jaar op een gitaar speelt, dan is het moeilijk wennen aan al die andere halzen, dat nieuwe geluid, dat hout dat tegenwoordig eventjes nat wordt gespoten en direct de droogoven in gaat. Het hout van mijn gitaar heeft, zoals het toen hoorde, drie jaar in het water gelegen en is daarna voor tien jaar te drogen gelegd. Ik heb ook gehoord van hout dat jarenlang in de sneeuw heeft gelegen. Ook niet gek. Maar goed, je kan dan wel een mooi gevormd instrument van kwalitatief goed hout hebben… zonder zes simpele stemknoppen kom je nergens. Onlangs kwamen de stemmechieken binnen, een voor een met de hand gemaakt. Peer Dellen zette ze op mijn gitaar en we hadden geluk: de gaatjes van de oude stemmechieken zijn niet meer te zien. En alleen een kenner valt het op dat de klassieke gitaar aparte stemmechanieken heeft. Ik begrijp sowieso al niet dat gitaarbouwers nog met strips van drie stemmechanieken op rijnwerken in plaats van losse mechanieken, zoals je die aantreft op Amerikaanse flattop gitaren. Ik zag onlangs wel een Bulgaarse flamencogitaar met losse mechanieken, een Kremona. Trendsetters?