Nieuwe rage: kinderen vermoorden

Het lijkt wel een rage. Het ene na het andere kind wordt vermoord. Als dit zo doorgaat, dan gaan de kinderen terugslaan en wordt straks de ene na de andere bejaarde door een troep kids vermoord. We leven immers in een wereld van wie-niet-voor-mij-is-die-is-tegen-me. Toen ik in 1964 in een kindertehuis belandde, was echtscheiding nog geen mode en agressie binnen het gezin iets dat verborgen bleef achter vitrages en geraniums in de vensterbanken. Je kon ook nergens heen als kind. Mijn moeder vluchtte eens met mij naar het politiebureau nadat mijn vader me had afgetuigd, maar we werden gewoon weer naar huis gestuurd, met een vrijbrief voor de beul die weer klaarstond om zijn oorlogstrauma’s op ons te botvieren. Enfin, je werd als kind mishandeld, de straat op geschopt, als slaaf gebruikt dan wel misbruikt, maar ik herinner me niet dat er wekelijks een kind werd vermoord. Baby’s worden tegenwoordig ook in zakken aan de vuilnisman meegegeven. Ze vonden er laatst één op de vuilnisbelt. In het huidige tijdsgewricht worden in Nederland jaarlijks 60 tot 70 kinderen per jaar vermoord, meestal door familieleden. Grootste risicogroep vormen kinderen van alleenstaande vrouwen. Wat had ik dan toch een geweldige jeugd eigenlijk in die tehuizen in de jaren zestig. Ik heb er romans over geschreven, zonder klacht overigens, maar echt juichen hoorde je me niet destijds. In Brazilië zoeken straatkinderen elkaar op, ze slapen in groepen en worden door doodseskaders overhoop geschoten. Zo kan het ook. Hey mam, wat is het leven mooi hè?

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog