Maria Elena

De songtitel Maria Elena in mijn vorige column zorgt voor nogal wat verwarring. Het is namelijk vooral bekend als een instrumentaal nummer van Los Indios Tabajaros. Klonk vroeger zondags altijd in de Indische huiskamers. Indische families in redelijke doen hadden zo’n grammofoonplatenspeler in een notenhouten kast op vergulde poten. Erboven hing dan, naast een batik kleedje, de traditionele koperen tjitjak: het muurhagedisje dat je het allereerste mist wanneer je uit Indonesië komt. De naam van het duo Los Indios Tabajaros klonk ook wel een beetje Indisch / Indo. Twee Spaanse gitaren: eentje voor de akkoorden, eentje voor de lieflijke melodie. Deze versie appelleerde aan de smaak van veel Indische mensen vanwege het zoete, rustige en gevoelige gitaarspel. De gitaar! Indo-instrument number one, wah? Ik was het nummer zo’n beetje vergeten toen jaren later, in 1972, een jonge Amerikaan genaamd Ry Cooder het opnieuw opnam. Hij speelde het veel trager, melodie en begeleiding in een gitaararrangement in alternatieve gitaarstemming, bijkans een octaaf lager dan de versie van Los Indios Tabajaros. Hele andere timing ook, met een bluesfeeling. Ry Cooders versie deed niet onder voor de versie van Los Indios Tabajaros, dat onderschreven zelfs Indische mensen die al op leeftijd waren. Als je beide versies na elkaar beluistert, één en hetzelfde nummer in twee volslagen andere stemmingen, dan is het moeilijk een favoriet te kiezen. Zijn het de noten, is het de compositie van Lorenzo Barcelata? Geen hond die de woorden mist.

Haagsche Courant, vrijdag 27 december 2002