Madurochina

Interessant hoofdartikel in deze krant afgelopen donderdag. (Ze zijn sowieso interessant, want er staat nooit een naam onder…) Het artikel weerspiegelt enige twijfels omtrent de door de Haagse Chinese gemeenschap gewenste Chinese poort aan de ingang van Madurochina. ‘Een toegangspoort versiert niet alleen de openbare ruimte, maar claimt deze in symbolische zin ook enigszins.’ Scherp opgemerkt en voor Casper Postmaa aanleiding om daags erna eens een kijkje te gaan nemen voor zijn kroniek Tout La Haye. Hij danst wat met zijn gedachten in de plus en de min rond de toegangspoort. Hij stapt een boekwinkel binnen en noteert dat de Chinese verkoopster weinig op heeft met ‘Chinatown’. Het zou integratie tegengaan. Mwah, misschien denkt ze in eerste instantie aan haar klantenkring, die vrijwel uitsluitend Nederlanders telt omdat juist zij en niet Chinezen er veel boeken kopen. Ikzelf ben ook een kijkje wezen nemen. In de Wagenstraat wuiven, of grijnzen, spandoeken met ‘Welcome in Chinatown’ je alvast toe. Ik stop even bij de grote moskee. Er staat een hek voor. Aan de andere kant tuur ik de St. Jacobstraat af naar het Spui, waar de Nieuwe Kerk ook een hek heeft staan. Een moskee of een kerk mag zonder meer een hek hebben, maar een Chinese wijk niet zomaar een poort. Ja, deze vergelijking gaat mank. Toch kun je aan de huidige frivole Chinese grens tussen een kerk en een moskee bespiegelingen vastknopen die heel ver gaan. Wordt een symbolische claim als bedreigender ervaren dan een religieuze op een bepaald stuk grond? Zo ja: waarom?

Haagsche Courant, maandag 25 februari 2002