Juichen

alfred birney Er is een Europees voetbaltoernooi aan de gang, met een paar ploegen die voor sensatie zorgen. De eerste ploeg is Holland (Nederland zou wat vreemd klinken uit de schorre strotten van het oranje supporterslegioen). De tweede ploeg is Turkije. Nederland verrast met buitengewoon snel aanvallend spel. Turkije maakt er een gewoonte van om in de laatste minuten of zelfs seconden zijn overwinningen binnen te halen. Toen Nederland zijn eerste wedstrijden won van Italië en Frankrijk, zetten Turkse supporters claxonnerend de Haagse Schilderswijk op zijn kop. De politie keek glimlachend toe. Maar toen Turkije zelf won en diezelfde supporters voor hun eigen vaderland juichend, toeterend en feestend de straat opgingen, stonden agenten stapels bekeuringen uit te schrijven. Buurtoverlast. Ik weet niet hoe dat vannacht zal zijn, want Turkije is weer uit bijna geslagen positie teruggekomen. Ik hoorde even vuurwerk afgaan, maar het kunnen ook pistoolschoten zijn geweest. In Brazilië is het gewoonte om tijdens vuurwerk afrekeningen te vereffenen. Aangezien culturen wereldwijd langzaam naar elkaar toe groeien, wat allerlei gemor geeft onder mensen die terugwillen naar de vorige eeuw, is het mogelijk dat ik zo-even iemand de trekker heb horen overhalen. Intussen is het in mijn wijk opvallend stil, om niet te zeggen saai, doods. De dag was vreugdeloos, bewolkt en winderig, de mensen waren kortaf en gehaast, ik kreeg nauwelijks de kans mijn boodschappen rustig in te pakken. Dat was in de supermarkt. Bij de Turkse bakker discussieerde ik heel plezierig met een Turk en een Italiaan over het voetbaltoernooi.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog