It’s the singer, not the song

Ik ga een gitaar kopen. Met die gedachte sprong ik rond noen als een jonge hond uit bed. Er tikt denkelijk een muzikale tijdklok ergens in me. Ooit, in 1980, brak ik een vinger en was mijn carrière als gitarist voorbij. Ik verkocht alle gitaren die ik had, op één na. Die ene gitaar heb ik nog: een klassieke uit 1978, waar ik alle stijlen op speel, zelfs blues. Toch kun voor blues en fingerpicking in het algemeen beter op een flattop spelen. Op nylon snaren kun je geen bottleneck hanteren, wat ik dus een kwart eeuw niet meer heb gedaan. Waarom ik opeens weer wil gaan spelen en zingen, weet ik niet. Ik wandelde naar de beste gitaarzaak van de stad en ja, ze kenden me nog. Ik ging tussen de gitaren zitten spelen en begon meteen weer les te geven. De verkoper had me namelijk gevraagd hoe je Stephen Stills moest spelen. Ik zette de gitaar in een E B E E B E – stemming en speelde 4 + 20, Blues Man en nog zo wat. Ik viel op een Martin HD 28 VS. Geen perfect instrument, maar een gitaar met karakter. Een gitaar die je moet temmen eer ie gaat rinkelen. Maar de eigenaresse adviseerde me te wachten op de nieuwe serie van Taylor. Die schijnt werkelijk fenomenaal te zijn. Ik ben nooit van Taylor-gitaren gecharmeerd geweest, maar ik kan nog wel wachten tot het jaar van het Zwijn. Trouwens: het is de gitarist, niet het instrument.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog