Gezellig land

alfred birney Het groepje vrouwen uit Srebrenica werd ontvangen door mensen van een organisatie waarvan ze nog nooit hadden gehoord. Een van de vrouwen had zich voorgenomen gedurende haar hele verblijf in Nederland te zwijgen. De vrouwen uit haar dorp zeiden dat de organisatie iets met de christelijke kerk te maken had. Er bestond zoiets als de dag des oordeels, wist een van hen, en voor de zwijgende vrouw moest hun bezoek aan Den Haag iets als de dag des oordeels krijgen. In het uur voor de presentatie van het NIOD-rapport over de rol van Dutchbat in Srebrenica nodigde de organisatie van het IKV de vrouwen uit in grand café Dudok, dichtbij het Binnenhof. Ze dronken koffie en aten gebak, omgeven door een leger van cameraploegen van Nederlandse televisiestations.

Iemand duwde priemde een microfoon over dat vreemde gebak heen en vroeg wat zij vonden van het rapport dat zou gaan verschijnen. Ze zouden op liefst vijfduizend bladzijden worden getrakteerd! De zwijgende vrouw bedacht: dat is tweeduizend minder dan wie wij hebben verloren. En het gekletter van bestek en het geroezemoes om haar heen verstomden bij de herinnering aan het ogenblik waarop ze haar man en zonen over de heuvel weggevoerd zag worden.

Ze kwam terug in de werkelijkheid toen ze het café verlieten voor de presentatie in het Binnenhof. Ze las die vreemde tekst nog eens op de schoudertas die een haar begeleiders al dagen bij zich droeg: BRABANT GEZELLIG LAND. Voor eens verbrak ze haar zwijgen en vroeg de man wat die tekst op zijn schoudertas nou eigenlijk betekende.

‘Wélke tekst?’ vroeg hij.

Haagsche Courant, vrijdag 12 april 2002