Funk van Candy of junk van Qaeda?

alfred birney Woah, het is alweer een tijdje terug dat het eerste North Sea Jazz Festival in Den Haag van start ging. Ik was een jaar of vijfentwintig en kreeg een beetje genoeg van popmuziek. Een vriend liet elpees van Billie Holiday bij mij achter en zo kwam ik bij de jazz terecht. Het was wel wennen aan die toeters, ik hou meer van snarenspel, maar van Lester Young kon je leren hoé je noten te kiezen in plaats van onnadenkend met toonladders goochelen. Lester Young was natuurlijk al dood, maar je kon Earl Coleman in die tijd nog live horen zingen, je stond dan met een man of tien naar dat geweldige chagrijn te luisteren. Het was rustig die eerste jaren in het Congresgebouw, ik zat eens te luisteren naar Larry Coryell met twintig man verdeeld over een paar honderd stoelen. Gezellig? Nee, maar die gozer speelde de sterren van de hemel. Later begon de organisatie met mainstreamspul meer mensen te trekken. Ik geloof dat ik de eerste zes afleveringen van het North Sea Jazz Festival heb bijgewoond en toen ben afgehaakt. Het werd ontzettend druk met mensen die eenmaal per jaar naar jazz kwamen luisteren en dan weer teruggingen naar de Zangeres Zonder Naam, heel vervelend allemaal, je moest urenlang een stoel bezet houden om je helden te kunnen zien. Ik had één held: Baden Powell, die zelfs door verkopers in speciaalzaken van jazzmuziek nog voor padvinder werd aangezien, als ze je al niet probeerden te verbeteren door te zeggen: ‘Je zal zeker Budd Powell bedoelen?’ Nee! Baden Powell de Aquinho! Tja, zijn vader was een fan van de stichter van de padvinders, poor boy die Baden Powell, net als die andere Braziliaantjes die naar Johan Cruyff, Mike Tyson en wie weet intussen naar Bill Gates worden vernoemd. Enfin, Baden Powell, meestergitarist, was de laatste die ik zag op het North Jazz Jazz Festival. Daar kon voor mij niets meer tegenop, geen Steps Ahead, Miles Davis, Candy Dulfer and what have you. Maar voor anderen toch wel? Moet het North Sea Jazz Festival werkelijk straks gaan verhuizen naar Rotterdam? Naar Ahoy? Is dat niet eerder iets voor Lee Towers? Gezeik op grootboekhouderniveau, hè? Er moet zeker voorrang gegeven worden aan Europol door de heren van TCN Property Projects met hun handel in kantoren, kantoren en kantoren. In Den Haag zetelt het Internationaal Gerechtshof, de OPCW, het Joegoslavië-tribunaal, we verlenen hosting aan Volkert van der G. in de gevangenis van Scheveningen, kortom onze gastvrijheid is grenzeloos, maar Nguyên Lê zullen we hier dan wel niet meer te zien krijgen. Wie dat is? Go ask those jazzfreaks! Die zakken weten dat zelf niet eens. Montreux maar doen? Berlijn? Tokio? Wat willen we hier? Funk van Candy of junk van Qaeda? Wanneer zou het bij ons volgens het Pentagon ook al weer onder water lopen? 2007? Gooi de trossen los op de daken van uw huizen en zing bee-doo-bee-doo-wah! Our Ultimate North Sea Jazz Festival! Yeah!

Haagsche Courant, vrijdag 19 maart 2004