De woninglotto

alfred birney De woningbouwcorporaties gaan gebukt onder identiteitsstoornissen. Ze willen niet langer het woninglottokrantje als bijlage verspreiden. Hebben ze al lang een voorschot op genomen, want dat woninglottokrantje zit hooguit eens per maand in De Posthoorn in plaats van elke week. De idiootste woontips tref je er in aan. Hoe je een tuinvijver van 5000 liter moet aanleggen. Hoe je een sterrenkijker in de torenkamer van je kasteel plaatst. Hoe je een helikopterplatform op je balkon aanlegt. Wereldvreemder kan een redactie van zo’n woninglottokrantje nauwelijks zijn. Ze beloven ook nog met een glossy omslag te komen, de zielepoten die willen wedijveren met de grote jongens op de woningmarkt. Ooit moest de sociale woningbouw worden opengegooid en viel het aanbod voortaan om de week in de brievenbus. Later moest het allemaal sneller en kwam de woninglotto eens per week langs. In het begin meldde men nog braaf waar de woningen naar toe gingen. Later hield men daarmee op. Waarom eigenlijk? Wie straks een woning wil, moet naar een van de afhaalpunten om het krantje te bemachtigen. Wedden dat je later ook nog voor dat blaadje moet gaan betalen? Dan wordt het een betáálde lotto, met een kans van één op tienduizend op een flatje in een zelfmoordwijk. Woningcorporaties werden ooit groot met miljarden aan overheidssteun. Eenmaal zelfstandig zijn ze nooit van hun schimmige imago afgekomen. Je kunt ze net zo goed onder toezicht stellen. Maar daar heb je weer een andere overheid voor nodig. Terwijl stemmen toch ook niet meer is dan een woningbon invullen.

Haagsche Courant, vrijdag 5 april 2002

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Columns