Chocolade en zo

alfred birney Als je een paar weken in Indonesië bent geweest, kost het je net zo veel tijd weer te wennen aan het grote binnenlandse nieuws dat hier dagelijks de kranten haalt. Soesa in het demissionair kabinet, omgewaaide bomen, een trein die vijf minuten te laat vertrekt – al dat soort dingen zijn lachwekkend vergeleken met de problemen waarmee de gewone Indonesische burger kampt. Maar goed, als contractarbeider begin ik toch weer braaf mijn krantje te lezen. Nou begon ik net zowaar interesse te krijgen in het Europarlement – want daar gebeurt het allemaal, niet? – en warempel, ik word op mijn wenken bediend! Dat samenraapsel van wijze dames en heren komt namelijk met het idee de chocoladesigaret te verbieden. Want die zou onze kinderen ‘opleiden’ tot ‘echte rokers’. Beeldspraakje van die Eurowijzen, hè? Het sinterklaasfeest als fase in de opleiding des levens. De chocoladesigaret als hoogtepunt in de hysterie der antirooklobby. Singapore zou daar toch met een serieus antwoord op moeten komen, zoals de doodstraf op roken op de eigen wc. Europa, gesterkt door de mondiale aandacht, kan dan volgen met het verbod op chocolade autootjes, omdat dat onze kinderen opleidt tot echte automobilisten. Zou Singapore alle auto’s de plomp in mikken en Nederland aan fietsen leegkopen? Zou wat zijn, zeg. Nog even een verbod op pistooltjes van drop proberen, want die leiden onze kinderen op tot echte moordenaars. Zou Amerika luisteren en alle vuurwapenvergunningen intrekken? Mwah. Het blijven cowboys, hè mam? Met kauwgom van Saddamkopjes.

Haagsche Courant, maandag 25 november 2002