Camera’s (1)

alfred birney George Orwells verdaagde visoen op de voorpagina van de Haagsche Courant afgelopen dinsdag: een muur van beeldschermen bij Politie Haaglanden. Multiple straatbeeld van Den Haag, door 270 camera’s verzonden, en wij mogen tegen de achterhoofden van de beroepsvoyeurs aankijken. (Ga ik zo even wat aan doen.) Is het leven te beveiligen? Ik dacht het niet. Terwijl jij op het CS in de loop van een pistool kijkt, is voyeur numero 1 net even naar de wc en zit voyeur numero 2 met zijn vriendinnetje te sms-en. Voyeur numero 3 roept uit: ‘Hé, daar wordt er eentje voor zijn kop geschoten! Net echt!’ Tegen de tijd dat hun kornuiten op hun mountainbikes ter plekke zijn valt de camera toevallig uit, want laatkomers schaden het imago van de politie. Men bewaart de videobeelden ‘in elk geval een week’. Kan het vager? De moord op u, slachtoffer ener zot, kan je familie straks op een cd-tje krijgen tegen een nog vast te stellen vergoeding. Zo verdient de politie zichzelf terug, mits ze het eigentijds aanpakken natuurlijk. Ik bedoel: wie lult er nou nog over recht op privacy, geen hond toch? Dat woord is verbazingwekkend afwezig in het artikel dat de foto vergezelt (let op: de foto vergezelt dus niet het artikel). Past niet bij de sappige terzijde over de mooie blondine die de eerste dagen door de agenten werd begluurd. Onze beroepsvoyeurs bleken zich gelukkig snel te vervelen en zijn spoedig weer ‘aan het werk’ gegaan. Wát nou werk? Beetje zitten gluren. Noemen ze werk! Klagen wat over notoir gespuis, maar oppakken en eh… eh… ophangen… ho maar! Ja hoor eens hier, ik verkondig ook maar even de mening van boeren, burgers en buitenlui, want die willen wel weer terug naar de galg, de schandpaal, het kielhalen en wat er allemaal niet meer voor onzaligs de revue passeerde de voorbije eeuwen. Reality TV! Seks, jaloezie, moord, roof en welzijn! Veelbelovend, die 270 camera’s om incidenten te voorkomen, misdrijven te signaleren en opsporing te vereenvoudigen. Draaiboek overbodig. Nou, je zal vandaag per ongeluk die moordenaar van morgen toch een vuurtje geven. Dan ben je mooi verdacht, niet dan? Trouwens: één moord in de hoerenbuurt en die camera’s hangen daar ook. Zin in koffiedik? Ja? Nou, een politieagent die een oogje op u heeft belt op zekere dag bij u aan en vertelt u dat hij het bewijs in een cd-tje bij zich draagt dat uw man regelmatig de Geleenstraat frequenteert. U laat zich troosten en beleeft een wilde middag met de agent. Maar die man van u is ook niet gek met die verstopte webcam in de boekenkast tegenover de sofa. Verslagen laat hij zijn hoofd achter zijn beeldscherm zakken, maar wordt opgebeurd met een lekkere beurt van zijn secretaresse. Een collega van de agent in de voyeurcentrale zoemt in en denkt: wow, wat een lekker wijf! En ziet niet hoe op een ander beeldscherm een oude vrouw aan het Spui wordt beroofd. Privacy is arbitrair, weet u.

Haagsche Courant, vrijdag 1 augustus 2003