Alles is plagiaat

Ik weet niet meer van wie deze krasse uitspraak afkomstig is. Ik ben zelfs bang dat ik haar uit een of ander lullig boekje heb vol aforismen. Het idee erachter is simpel. Je geheugen wordt gevoed door alles wat je leest. Hoe meer je leest, hoe groter je referentiekader. Maar wie houdt dat referentiekader schoon? Beelden die je hebt uit boeken vermengen zich met beelden uit je eigen waarneming. En die komen overal vandaan. Soms doet iets je ergens aan denken, maar je weet niet precies aan wat. Dat had ik vandaag toen ik opstond na een geslaagde nacht- en ochtendrust (ik was niet blijven doorwerken en vanachter mijn bureau direct mijn nest ingerold, zoals gisteren, ditmaal was ik eerst nog wat gaan zappen op YouTube – martial arts doen het goed bij me). Het stuk proza dat deze maand bij mij door de mangel moet heeft een oerversie, een kladversie en een verkrachte versie (= een door de schrijver eigenhandig verpeste tekst). De kladversie is het best maar moet worden bijgewerkt met frasen uit de verkrachte versie. Het verhaal speelt ergens aan een water. Maar had ik niet ooit ergens iets dergelijks gelezen? Maakte ik me om zo te zeggen schuldig aan plagiëren in onschuld? Had ik het van Albert Camus misschien? Ik viste iets uit de lange rij ongesorteerde pockets in mijn boekenkast: De val (1985), vertaling van La Chute (1956). Het omslag deed het ergste vrezen. Water! Maar na het herlezen van de eerste tien bladzijden en nog wat geblader tot het eind was ik gerustgesteld. Ik herinner me dat ik het toentertijd een melig boek vond. Wat ik nu zie is dat de man geweldig kon schrijven. De hoofdpersoon is wel nog even melig als toen. Het proza net zo melig als de verkrachte versie van mijn tekst…

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog