Alias ‘Gunsalvo’

Ja, over de doden niets dan goeds. Uitgezonderd zekere personen, anders kunnen we geen geschiedenis schrijven. Gonsalves begon zijn loopbaan ooit als bestuursambtenaar in Nederlands Nieuw-Guinea en eindigde die als adviseur van de LPF. Een jaar of acht geleden publiceerde Vrij Nederland een document rond de ‘pacificatie’ in Nieuw-Guinea onder Gunsalvo eind jaren vijftig. De NRC vond dat later maar smakeloos. De man was er destijds al stevig over aan de tand gevoeld, had eerherstel gekregen, waarom nog langer zeuren? Nou, rond moord en mishandeling kent ons land niet alleen verjaring, maar ook een doofpotcultuur en die wil weleens wankelen. Eventjes. Want men wist zo gauw geen betere procureur-generaal te vinden die als een afgerichte tjelleng naar drugsbaronnen knorde en tegelijk Molukkers in de smiezen hield, veurwaer geen sinecure heren! Dat de overijverige ambtenaar ooit vanuit een hinderlaag Papoea’s in de rug neerknalde of ze persoonlijk aan een heuse marteling onderwierp waren details, geen rechtsgang waard, het ging maar om ‘inboorlingen’. Gonsalves heeft zijn herinneringen, beter gezegd getuigenissen, nog gepubliceerd, wellicht als zalf voor zijn geschonden imago. Soit. Maar wat moest hij als gepensioneerde nou opeens als adviseur van de LPF na de dood van Pim Fortuyn? Zou Nawijn het idee van herinvoering van de doodstraf misschien via die ouwe driftkop aan de borreltafel influisterd hebben gekregen? Te laat, maar zo’n Gonsalves had hem stellig nog kunnen leren hoe men zich de schandpaal weer uitdraait.

Haagsche Courant, maandag 9 december 2002